Misc39_วันที่12

posted on 12 Dec 2012 14:42 by memorial721 directory Fiction
วันนี้ 12 12 2012 วันสิบสอง เฮ้อ.. สามเดือนที่ไม่ได้ใช้ Internet ไม่มีอะไรเล่ามากมาย
ทีแรกกะว่าจะเริ่มเขียน Diary แบบจริงๆ จังๆ แต่.. คิดๆดูก็ไม่รู้จะเขียนไปเพื่ออะไร
ที่ต้องเล่าเรื่องในแต่ละวันแบบตรงไปตรงมา ไม่โกหกตัวเอง มัน.. ประหลาดน่าดู จริงๆ
บางเวลา คนๆอย่างเราก็มักลืมเรื่องสำคัญๆไป เฉยๆ . . แปลกดี

ตอนนี้อยู่ที่ห้องสมุด มมส . . ไม่มีไรมากมาย ถ้าเปรียบเทียบกับ ม.อื่นๆก็ค่อนค้างบ้านนอก
ก็ไม่รู้จะเล่าอะไร เวลามันบีบ ม.ในประเทศนี้ก็มีเยอะแยะ ปัญหาเรื่องจบแล้วไม่มีงานก็มีมาตั้งแต่
สมัยเพลง มหาลัย ของคาราบาวโน้น. . ขำ

พูดถึงเวลา ฟังดูสำคัญตัวเองน่าดู ไอ้คุณเวลาเนี่ย. .
จะว่าไปก็ใกล้ถึงวันที่ 21 ที่เค้าเคยบอกเอาไว้ว่า จะเกิดอะไรซักอย่างขึ้น เดี๋ยวก็คงได้รู้กัน


อันนี้คือที่เขียนเล่นๆ ตอนมีอารมณ์

สาวแมงมุม

จากวันนั้นนานหนักหนา
ไอ้ตัวข้าบุรุษจอมจน
ไม่มีบ้านสักแห่งหน
กุลสตรีบางคนตัดเยื้อใย

ความทรงจำในวันอังคาร
ยังคงประสานในดวงใจ
แล้วตอนนี้เธออยู่หนใด
เหตุใดใยจากลา

วันนี้ฉันยังคงสูดอากาศ
ณ ที่ปราศจากตัวเธอ
หัวเราะฉันคงได้แต่ละเมอ
ย้ำตัวเธอตัดเยื้อใย

2012Nov13

--------------------------------------

เพลงซ้ำ

ประมาณกลางฤดูหนาว
ความปวดร้าวถูกฝังลงในเพลง
เจ้าลำโพงเครื่องเก่าของเราเอง
ยังคงบรรเพลงในมุมใจ

ปีผ่านไปไวเหมือนโกหก
เสียงสกปรกเต็มข้างทาง
ยังมีอีกมุมให้ใจสาง
หมอกจางจางฉันเกือบลืม

เพลงของเราฉันยังเก็บ
เมื่ออยากเจ็บจะเปิดฟัง
ลำโพงจะร้องถึงความหลัง
ความรู้สึกที่ถูกพัง-จากเธอ

ฉันไม่ใช่กวีดีเด่น
เท่าที่เห็นฉันไม่ดี
แค่จะบอกออกเป็นกวี
จากสิ่งที่เคยมี ฤดูหนาว ตัวเธอ

2012Nov15

--------------------------------------

ถนน

ถนนสายเดิมเหมือนเคยหลายอย่าง
และความไม่ค่อยสว่างของหลอดไฟ
หลายปี หลายเดือน หลายอย่างเปลี่ยนไป
โอ้ เหตุใดยังมีแต่ภาพเธอ

ลมหนาวพึ่งก้าวมาถึง
เป็นความลึกซึ้งอย่างคุ้นเคย
แค่ปล่อยให้ผ่านไป-เมินเฉย
แต่ไม่ใช่เลยฉันยังจดจำ

ป้ายรถเมล์และโรงเรียน
เดินวนเวียนประมาณสองโล
หลายคนขยับปากโอ้โห
ใครมันจะโง่เดินไกล

จะบอกว่าขาไม่ได้หัก
และความเกือบรักที่เคยให้เธอ
เมื่อหลายวันก่อนบังเอิญพบเจอ
หนุ่มขาดีละเมอถึงสองโล

เขาบอกถนนจะมีทางแยก
ไม่แปลกที่ใครจะแยกทาง
ถ้าขนานก็น่าจะมองกันบ้าง
ให้รู้ฉันยังอยู่ข้างเธอ

2012Nov15

--------------------------------------

เหม่อ

เหม่อลอย สูดอากาศเข้าปอด
มองฟ้าตลอดในคืนที่ปลอดแสง
สมองกลวงโง่เง่าเหมือนเจ้า-แมลง
โบยบินเข้าแสงสุดแรงที่กองไฟ

เหม่อเดิน ไกลแค่ไหนใครรู้
ครั้งประตูเก่าปิดตาย
เดิน-เดินไปให้ทุกสิ่งจางหาย
ในเมื่อข้างกายสีดำ

เหม่อ คืบคลาน เหน็ดเหนื่อย
กับใจเฉื่อยที่ไม่มีเธอ
เมื่อครั้งนั้นยังมี-เสมอ
ถึงเธอฉันกำลังจะหายไป

เหม่อหนัก หนาวเหน็บ จอมจม
ฉันถูกทมด้วยดินใส
ยังคงเฝ้าถามนานเท่าใด
ซากจิตใจ เหม็นเน่า เหน็บแข็ง

2012Nov19

 
 
ถ้ามีเวลาคงได้มาเขียนอะไรแบบนี้อีก
 
2012 DEC 12
02.47 PM